
Widziałam nowe "Igrzyska śmierci". Jako fanka mogłam się złościć, a ryczałam
Nowy film „Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek” stanowi prequel serii, skupiając się na młodości Haymitcha Abernathy'ego i narodzinach rebelii w Panem.
Nowy film „Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek” stanowi brakujące ogniwo serii Suzanne Collins, kontynuując dziedzictwo poprzednich części. Film skupia się na młodości Haymitcha Abernathy'ego, pokazując, jak stał się symbolem buntu w Panem. Adaptacja uczy młodych obywatelskiej czujności i zakorzenia w ich umysłach wiarę w siłę jednostki.
Film różni się od powieści w takim samym stopniu jak oryginalna trylogia o Katniss Everdeen od swojego pierwowzoru. Reżyser Francis Lawrence musiał pozbyć się ze scenariusza najbrutalniejszych fragmentów książki, tworząc wizualnie sterylną historię, skrojoną pod młodego widza, z uproszczonym scenariuszem, ale trafiającym w przesłanie.
Narodziny buntu
Młody Haymitch ma serce po właściwej stronie, choć przed wylosowaniem do 50. Głodowych Igrzisk raczej się nie wychyla. Dopiero w obliczu niesprawiedliwości zaczyna patrzeć na terror Kapitolu oczami swojej ukochanej, buntowniczki Lenore Dove. Film pokazuje, jak pragnienie wolności było w jego naturze, ale uśpione do czasu otrzymania biletu na arenę.
Częściowo stąd biorą się nasze problemy. Z myślenia, że pewne rzeczy są nieuniknione. Z niewiary w możliwość zmiany
Moc aktorstwa
Nieoceniony pod tym względem okazał się Joseph Zada, którego kreacja broni się zarówno w relacji z występem Woody'ego Harrelsona, jak i samodzielnie. Australijski aktor powtarza ruch Jennifer Lawrence, w pełni zagospodarowując każdy milimetr pierwszego planu. Jego siła wyrazu uruchamia lawinę zdarzeń, wymuszając reakcję od innych odtwórców ról.
W filmie błyszczy również Kieran Culkin jako pyszałkowaty showman Caesar Flickerman. Najmłodsza obsada miała rację, mówiąc, że bała się kręcenia wspólnych scen z nim. Whitney Peak jako Lenore Dove pozostawia po seansie znaczący ślad, stając się duchową kotwicą filmu.
Estetyka i przesłanie
Film, zamknięty w kolorowej estetyce lat 70. XX wieku, jest spektaklem dużych rozmiarów, z niesamowitymi kostiumami i charakteryzacją. Ubogi górniczy dystrykt odcina się znacząco od eklektycznego Kapitolu. Brutalność nieco podkręcono w porównaniu do poprzedniego prequela, ale wiele kluczowych scen śmierci drastycznie zmieniono.
„Wschód słońca w dniu dożynek”, podobnie jak wcześniejsze adaptacje, wykorzystuje hollywoodzką rozrywkę, aby czegoś nas nauczyć. Film żegna się z bohaterami w epilogu, pozostawiając widzów ze łzami w oczach, głównie z powodu scen z ojcem Louelli i końcowego monologu Haymitcha.