
Nowoczesne leczenie łuszczycy zmieniło obraz tej choroby
Terapie biologiczne pozwalają uzyskać całkowitą remisję kliniczną u pacjentów z najcięższymi postaciami choroby, choć dostęp do nich wciąż jest ograniczony przez problemy administracyjne i organizacyjne.
Terapie biologiczne drastycznie zmieniły obraz łuszczycy, pozwalając pacjentom z najcięższymi postaciami choroby osiągać całkowitą remisję kliniczną, czyli całkowite ustąpienie widocznych objawów skórnych.
Wcześniej leczenie opierało się głównie na preparatach miejscowych, fototerapii oraz klasycznych lekach ogólnych, takich jak metotreksat czy cyklosporyna, które nie zawsze pozwalały na odpowiednią kontrolę choroby.
Nowoczesne leki działają na wybrane elementy mechanizmów immunologicznych odpowiedzialnych za rozwój stanu zapalnego, co pozwala na lepsze dopasowanie terapii do obrazu choroby i schorzeń współistniejących.
Prof. dr hab. n. med. Joanna Narbutt z Kliniki Dermatologii, Dermatologii Dziecięcej i Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi zaznacza, że leczenie biologiczne nie wylecza łuszczycy, ponieważ nie zmienia podłoża genetycznego ani nie usuwa predyspozycji do zachorowania.
Dzięki temu nawet u pacjentów z najcięższymi postaciami choroby możemy uzyskać całkowitą remisję kliniczną. Oznacza to, że pacjent nadal choruje na łuszczycę, ale nie ma widocznych objawów skórnych.
Dla pacjentów oznacza to ogromną różnicę w jakości życia, umożliwiając powrót do aktywności zawodowej, funkcjonowania w domu i relacji społecznych, czego jeszcze pod koniec lat 90. nie było możliwe.
Łuszczyca jest chorobą zapalną o znaczeniu ogólnoustrojowym, która często towarzyszy łuszczycowemu zapaleniu stawów, otyłości, zaburzeniom gospodarki lipidowej, nadciśnieniu tętnicznemu czy cukrzycy typu 2.
Dlatego ocena pacjenta nie powinna kończyć się na badaniu skóry, lecz musi uwzględniać świąd, ból, lokalizację zmian oraz stan zdrowia psychicznego, który może być obniżony przez stygmatyzację i przewlekły przebieg choroby.
Kwalifikacja do leczenia biologicznego odbywa się zgodnie z kryteriami programu lekowego, uwzględniającym nasilenie choroby oraz wcześniejsze niepowodzenia terapii, jej nietolerancję lub przeciwwskazania.
Nawet jeśli nowoczesne leki są refundowane, nadal istnieją barier w dostępie wynikające z problemów administracyjno-finansowych i konieczności pracy całego zespołu, w tym kwalifikacji, diagnostyki i monitorowania.
Dla pacjenta liczy się możliwość znalezienia ośrodka prowadzącego terapię, krótki czas oczekiwania na jej rozpoczęcie oraz możliwość pogodzenia leczenia z pracą i obowiązkami rodzinnymi.
Prof. dr hab. n. med. Joanna Narbutt podkreśla, że konieczne jest dalsze dialog między środowiskiem dermatologów a Narodowym Funduszem Zdrowia, aby pacjenci spełniający kryteria kwalifikacji mogli rozpocząć leczenie bez nieuzasadnionej zwłoki.