
Koniec naftowego eldorado. Wenezuelczycy oddają czarne złoto, by przetrwać
Wenezuela przekazała kontrolę nad swoim przemysłem naftowym USA, aby przetrwać głęboki kryzys gospodarczy.
Przez dekady obywatele Wenezueli wierzyli, że gigantyczne złoża ropy naftowej to ich niezbywalne, narodowe dziedzictwo. Dziś, po latach drastycznego załamania gospodarczego, te przekonania odchodzą w niepamięć. Amerykańska administracja przejęła kontrolę nad eksportem ropy, a rząd USA zarządza kwotą ponad 12 mld dolarów pochodzących z eksportu wenezuelskich surowców.
Zmiana mentalności
Dla kilku pokoleń Wenezuelczyków ropa była fundamentem tożsamości narodowej. Jednak dla młodych, wychowanych w cieniu kryzysu, surowiec ma już znaczenie drugorzędne. Ropa ukształtowała wenezuelskie społeczeństwo w sposób spotykany głównie na Bliskim Wschodzie, przenikając do języka, popkultury i literatury.
Amerykańska kontrola
Na początku roku administracja Donalda Trumpa obaliła przywódcę Wenezueli i zawarła porozumienie z wenezuelskim magnatem naftowym. Dało to Stanom Zjednoczonym dostęp do 65 miliardów baryłek wenezuelskich rezerw. Co najbardziej uderzające, plan ten zyskał pełne poparcie Delcy Rodríguez, pełniącej obowiązki prezydenta.
Chavizm zredukował nas do stanu globalnego upokorzenia, rzucając nas na kolana przed Stanami Zjednoczonymi.
Gospodarcza katastrofa
Zanim USA obaliły poprzedniego prezydenta, hiperinflacja zjadła emeryturę nauczycieli do poziomu niespełna 1 dolara miesięcznie. Dziś, zarabiając około 120 dolarów w szkole prywatnej, coraz większa grupa uważa, że oddanie kontroli nad przemysłem naftowym to „bardzo pilna sprawa”.
W kraju o jednych z największych rezerw ropy na świecie, standardowa cena paliwa wynosi około 1,89 dolara za galon. Przy średnich, nieoficjalnych zarobkach rzędu 120 dolarów miesięcznie, statystycznego Wenezuelczyka stać na zakup zaledwie 240 litrów paliwa. Dla porównania: Polak zarabiający średnią krajową może miesięcznie kupić ponad 1110 litrów benzyny.