"Musimy otworzyć oko". Sekunda, która zmieniła jej życie
Minęło dziewięć miesięcy od olimpijskiego wypadku Kamili Sellier, gdy płoza łyżwy innej zawodniczki uderzyła ją w twarz podczas ćwierćfinału na 1500 m w short-tracku.
Do igrzysk była non stop uśmiechniętą dziewczyną, dzisiaj częściej ociera łzy. Na jej twarzy widać bliznę, ślad po lutowym wypadku w Mediolanie i Cortinie. Urywki z tego biegu pokazywano na każdym kontynencie, a ludzie na trybunach zamarli, gdy zobaczyli krew.
Jej sportowa kariera zawisła na włosku. Rozmowy z nią trwały półtorej godziny, z przerwami co kilkanaście minut. Kamila wyjaśnia, że sama nie dałaby rady psychicznie i fizycznie.
Skutki urazu
Po wypadku przeszłam operację oczodołu, wstawiono płytę tytanową. Najbardziej obawiałam się o oko, miałam rozdarcie siatkówki. Na szczęście wszystko się ładnie zrosło.
Jedyne, co mi zostało po urazie, to podwójne widzenie, gdy patrzę w dół i do góry. To tak, jakby dwoje oczu widziało podwójny obraz i przez to mózg się męczy.
Na początku pojawiły się bóle gałki ocznej, później bóle głowy. Te pierwsze pojawiają się sporadycznie, drugie pozostały i są nie do zniesienia. Głowa boli mnie niemal codziennie, od rana do wieczora.
Decyzja o przyszłości
Jestem wyłączona z treningów, nie mogę nic robić. Jeśli nie zdecyduję się na operację, to pewnie lepiej nie będzie. Wspiera ją mąż Diane, również specjalista od short-tracku, który pochodzi z Paryża i od kilku lat ma polski paszport.
Powiązane
