Skip to main content
"Wchodzimy w tzw. system tajlandzki". Polska mierzy się z cichym problemem

"Wchodzimy w tzw. system tajlandzki". Polska mierzy się z cichym problemem

Interia Wydarzenia
15 lis 2026, 08:36Portale
Oryginał
3 min czytania

Polska coraz częściej zderza się z modelem zwanym systemem tajlandzkim, w którym brakuje emerytur i opieki, a odpowiedzialność spoczywa na rodzinach.

Polska coraz częściej zderza się z modelem zwanym systemem tajlandzkim, w którym brakuje emerytur i opieki, a odpowiedzialność spoczywa na rodzinach.

Wiktoria Minova, 30-latka, od czterech lat opiekuje się babcią, która przeszła udar niedokrwienny mózgu. Mimo sprawności fizycznej seniorka potrzebuje pomocy w codziennym życiu.

„Stwierdziłam, że nie mogę jej nigdzie oddać. Po prostu nie widziałam innego rozwiązania niż zajęcie się babcią. Inną sprawą jest to, że opłata za dom opieki jest ogromna, a kolejki oczekujących bardzo długie”, mówi Wiktoria.

Opieka nad chorą osobą wiąże się z wieloma wyzwaniami. Wiktoria przystosowała mieszkanie pod potrzeby babci, wymieniając klamki na oknach i instalując zabezpieczenia na rogach stołów.

Babcia ma emeryturę w wysokości około 3 tys. zł, a rodzina otrzymuje świadczenie wspierające w wysokości około 2300 zł. Cztery tysiące złotych miesięcznie idzie na samą opiekunkę, a do tego dochodzą wyższe rachunki za ogrzewanie i prąd.

Wiktoria pracuje w restauracji po 12 godzin dziennie, co pozwala rodzinie się utrzymać. Łączenie pracy zawodowej z opieką wymaga nieustannej organizacji i wiąże się z dodatkowymi kosztami.

Kiedy znajomi proponują wyjście na imprezę, ja nie mogę po prostu wyjść i zostawić babci samej w domu. Jestem w takim wieku, że powinnam móc wychodzić ze znajomymi, a nawet pojechać na wesele. U mnie wszystko trzeba organizować z miesięcznym wyprzedzeniem, żeby znaleźć kogoś, kto przyjdzie do babci na noc.

Wiktoria prowadzi konto na TikToku, na którym opowiada o tym, jak wygląda opieka nad bliską, chorą osobą. Zdecydowała się na to, gdy poczuła, że sytuacja zaczyna ją przerastać.

„Założyłam konto, kiedy byłam już tak załamana psychicznie, że zaczęłam zadawać sobie pytanie, dlaczego to spotyka właśnie mnie. Są rzeczy, o których nie ma pojęcia ktoś, kto sam nie opiekuje się chorą osobą i nie zna tej rzeczywistości od środka”.

Społeczeństwa się starzeją. Według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia do 2030 roku jedna na sześć osób na świecie będzie miała co najmniej 60 lat.

„Mało kogo stać dzisiaj na starość. Zaczynamy wchodzić w tak zwany system tajlandzki, w którym nie ma emerytury ani renty i to, jak wychowa się dzieci, decyduje o tym, jaką będzie się miało starość. A z tym wychowaniem bywa różnie”, mówi Ada Zaorska, przewodnicząca Polskiego Stowarzyszenia Opieki Domowej.

Profesjonalna opieka nad seniorem to wydatek, na który wielu rodzin po prostu nie stać. W mniejszych miejscowościach oczekiwania finansowe bywają niższe, ale w dużych miastach stawki za opiekę świadczoną bez umowy sięgają nawet 50 złotych za godzinę.

Alternatywą są domy opieki. Na miejsce trzeba jednak czekać średnio pół roku, a w niektórych przypadkach nawet kilka lat. Pobyt w takiej placówce również wiąże się z dużymi wydatkami.

Domy opieki, nawet państwowe, nie są tanie. Miesięczny koszt pobytu może wynosić około osiem tysięcy złotych, a nawet więcej. W naszym środowisku mówi się, że brakuje nawet setek tysięcy miejsc w domach opieki.

Liczba osób potrzebujących pomocy stale rośnie. Zgodnie z danymi Polskiego Stowarzyszenia Opieki Domowej na tysiąc osób w wieku 65 lat i więcej przypada w Polsce około 11 miejsc w placówkach stacjonarnej opieki długoterminowej.

„Ktoś z rodziny rezygnuje z pracy. Najczęściej jest to córka, czasami synowa, a niekiedy córka i synowa wspólnie. Taka osoba zaczyna opiekować się starszymi rodzicami lub teściami. W efekcie jedna osoba wypada z rynku pracy, choć mogłaby pracować i zarabiać na własną emeryturę”.

Kolejnym problemem jest niedobór opiekunów. Co najmniej pół miliona osób w Polsce wymaga opieki długoterminowej, a już dziś brakuje około 50 tysięcy osób gotowych ją świadczyć.

„Oczywiście są młodsi opiekunowie, ale jest ich niewiele. W praktyce do pracy przychodzą często kobiety, które same są już na emeryturze i w ten sposób dorabiają. Ich siły również jednak kiedyś się skończą. Zawód opiekuna jest bardzo niestabilny, ponieważ zarabia tylko wtedy, kiedy ma podopiecznego”.

Z.ai
Article written by AI
Z.ai GLM-4.7-FlashFree
Free AI articles150 of 150
No limit after signing in with Telegram