To on rozpoczął akcję ratowniczą po zamachu w Krakowie. "Wiedziałem, że mamy do czynienia z czymś większym"

Przemysław Janik, ratownik medyczny z Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego, który jako pierwszy przyjechał na miejsce strzelaniny na krakowskim Rynku, opisał w rozmowie z Onetem panujący tam chaos i reakcję służb.

Jego karetka dotarła na miejsce w cztery minuty od otrzymania informacji o zdarzeniu. Janik zwraca uwagę na to, że sytuacja była dynamiczna i wymagała natychmiastowych działań.

Ratownik ujawnił, że policjanci nagle kazali mu i jego ekipie schować się w karetce, bo podejrzewali kolejny atak. Było to jedno z wielu wydarzeń podczas akcji.

Janik, który stacjonuje na Rynku Podgórskim, powiedział, że jego zespół był na interwencji z końca ul. Wielickiej. Po otrzymaniu informacji o strzelaninie ruszyli w stronę centrum miasta.

Ratownik przyznał, że w pierwszym odruchu uznał, że to jakieś porachunki gangsterskie i będzie jeden, może dwóch postrzelonych. Pędzili, ale nie wiedzieli, co naprawdę się wydarzyło ani czy jest już bezpiecznie.

Szybka reakcja i koordynacja

Na miejscu Janik zebrał informacje od świadków i policji. Od razu wiedział, że ma do czynienia z czymś większym, że to nie są porachunki gangów.

Dominik Wilk, główny dyspozytor medyczny, koordynował akcję. Janik poprosił go o zorganizowanie 10 zespołów ratowniczych i jednego helikoptera LPR.

W bardzo szybkim czasie udało się zorganizować 14 pełnych zespołów. Janik podziękował szpitalom za to, że tak szybko i sprawnie zwolniły ekipy, które mogły ruszyć na pomoc.

Ratownicy musieli szybko oceniać stan poszkodowanych i decydować, gdzie najlepiej ich przewieźć. Znali krakowskie szpitale i wiedzieli, gdzie są najlepsi specjaliści.

Na płycie Rynku przy kościele świętego Wojciecha wylądował helikopter LPR, który przejął najtrudniejszego pacjenta. W końcu podjęto decyzję, że ten pacjent nie leci, bo szpital był zaledwie dwa kilometry od miejsca zdarzenia.

Pomoc mieszkańców i świadków

Janik chwalił się, że dzięki pomocy mieszkańców i świadków szybko udało się dojść do sytuacji, w której przy każdym postrzelonym ktoś był i mu pomagał. Każdy był zaopiekowany.

Ratownicy medyczni wszystko koordynowali: pokazywali, jak zająć się rannymi, jak uciskać klatkę piersiową albo ranę postrzałową. Zaopatrywali ich w opatrunki, bandaże hemostatyczne czy gazy.

Jeden z ratowników wspomina starszego mężczyznę, którego instruował, co ma robić. Mężczyzna odpowiedział, że zupełnie nie rozumie języka polskiego, ale kiwał głową na znak, że zna zasady i będzie prowadził akcję ratunkową.

W tłumie byli też medycy, którzy natychmiast ruszyli na ratunek. Wśród nich była również pani, która przebywała w Zarze, po czym wybiegła na zewnątrz i zaczęła udzielać pomocy. Od razu powiedziała, że jest pielęgniarką i wie, co robić.

Janik zwraca uwagę na to, że w tej pracy trzeba szczególnie zadbać o własne zdrowie psychiczne. Jego zespół jest w kontakcie z psychologiem, który dał im instrukcje, jak postępować, i umówili się na debriefing.

Dalsze działania i śledztwo

Po zakończeniu akcji ratowniczej Janik i jego zespół musieli przejść procesy administracyjne i psychologiczne. Janik wspomina, że często wraca do tamtych chwil i zastanawia się, czy wszystko zostało zrobione, jak trzeba.

Dzięki tym postronnym ludziom Janik mógł zastanowić się nad kolejnymi krokami. Następnie trzeba było podzielić pacjentów. Ich stan się szybko zmieniał. Doszliśmy do sytuacji, w której prawie wszyscy byli w stanie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia.

Dzisiaj już wiemy, że sprawca strzelał bardzo specyficzną amunicją, która wręcz rozrywała kończyny. Ratownicy zauważyli, że rany są wyjątkowo rozległe.

Służby nadal prowadzą śledztwo w sprawie strzelaniny. Policja i prokuratura zbierają informacje od świadków i analizują nagrania z kamer monitoringu.