Programista na B2B, ale GIP wskazał na etat. Przesądziło kilka szczegółów - PulsHR.pl
Inspekcja Pracy uznała, że umowa o świadczenie usług informatycznych między przedsiębiorcą a programistą może zostać uznana za stosunek pracy, jeśli warunki współpracy są zbyt ściśle regulowane.
Główny Inspektor Pracy (GIP) w interpretacji nr 31 uznał, że opisane warunki współpracy mają cechy stosunku pracy. Przedsiębiorca planował zatrudnić programistę prowadzącego działalność gospodarczą na umowę B2B, jednak inspekcja stwierdziła, że faktyczne relacje nie odpowiadają temu modelowi.
Programista musiał korzystać z infrastruktury, kodów źródłowych i narzędzi udostępnionych przez firmę oraz pracować z wykorzystaniem wskazanych technologii. Miał obowiązek pozostawać w gotowości do reagowania na krytyczne incydenty w ściśle określonych godzinach i podjąć działania w wyznaczonym czasie po otrzymaniu zgłoszenia.
Zgodnie z opinią GIP, takie warunki świadczyły o podporządkowaniu czasowym. Firma z góry wskazała technologie i narzędzia, z których miał korzystać przy tworzeniu „własnych, samodzielnych rozwiązań”, co jednak oznaczało podporządkowanie także w zakresie sposobu wykonywania pracy.
Inspektor uznał również, że możliwość powierzenia zadań osobie trzeciej, uzależniona od uprzedniej zgody firmy, nie stanowi rzeczywistego zastępstwa charakterystycznego dla umów cywilnoprawnych. Firma zapewniała mu dostęp do infrastruktury, oprogramowania i kodów źródłowych, a także płaciła za gotowość do świadczenia pracy podczas dyżurów.
Kiedy umowa B2B jest prawidłowa
W innym przypadku, z 29 lipca 2026 r., GIP uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Wskazał, że opisane relacje nie spełniały przesłanek stosunku pracy z art. 22 § 1 Kodeksu pracy. O ich kwalifikacji decydował całokształt warunków współpracy, w tym samodzielność kontraktorów w organizowaniu usług i ponoszenie przez nich odpowiedzialności za realizację zamówień.
W tym modelu współpraca opierała się na odrębnych zamówieniach, które kontraktor mógł odrzucić. Firma nie gwarantowała stałego dopływu zadań, określała natomiast zakres projektu, oczekiwany rezultat, standardy jakości i terminy realizacji. Nie narzucała przy tym sposobu wykonywania usług ani konkretnych godzin i miejsca pracy.
Wynagrodzenie rozliczano za wykonane zadania - ryczałtowo lub według modelu czasu i materiału. Ewidencja godzin służyła w tym drugim przypadku ustaleniu należności i wystawieniu faktury, a nie kontroli pracowniczego czasu pracy. Kontraktorzy mogli również korzystać ze sprzętu i infrastruktury udostępnianych przez spółkę.
