PMDD dotyka milionów kobiet. Przy ciężkiej postaci PMS nie wiedzą nawet, do kogo się zgłosić

Zespół przedmiesiączkowego zaburzenia dysforycznego (PMDD) może dotyczyć od 2 do 8 proc. kobiet, czyli milionów pacjentek na świecie. Jak tłumaczy prof. dr hab. n. med. Tomasz Paszkowski, kierownik III Kliniki Ginekologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, główna różnica między PMS a PMDD to nasilenie i profil dolegliwości.

– Często te pacjentki mają nieuzasadnione napady płaczu, nadwrażliwość na bodźce, silne konflikty z otoczeniem, napady złości, poczucie braku sensu życia, a nawet myśli samobójcze. Mogą pojawiać się także silny lęk, napięcie, uczucie niepokoju – tłumaczy ekspert.

Problem diagnostyczny

Problem PMDD wciąż jest mało znany. Pacjentki często nie wiedzą, do jakiego lekarza zgłaszać się ze swoimi dolegliwościami. Choć PMDD jest sklasyfikowane jako schorzenie psychiatryczne, pacjentki mają problem z udaniem się do psychiatry.

Metody leczenia

Leczenie PMDD powinno być zindywidualizowane. W pierwszej kolejności proponuje się leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Stosuje się je w sposób ciągły lub wyłącznie w drugiej fazie cyklu.

W leczeniu stosuje się również odpowiednio dobraną antykoncepcję hormonalną, najczęściej tabletki zawierające drospirenon. Jeśli te metody nie przynoszą rezultatu, stosuje się farmakologiczną blokadę czynności jajników za pomocą analogów gonadoliberyny (GnRH).

W ekstremalnych sytuacjach ostatecznością może być owariektomia, czyli chirurgiczne usunięcie jajników. Każda z metod powinna być stosowana równolegle z psychoterapią.