
Marsz w stronę władzy?
Marsz Niepodległości pokazał ewolucję prawicy w stronę patriotycznego ruchu stadionowego, jednocząc na chwilę różne odłamy przed wyborami w 2027 roku.
Marsz Niepodległości, który zaczynał jako zlot skrajnej prawicy nawiązującej do ONR, ewoluował w stronę masowego zgromadzenia o stadionowym charakterze. Impreza zgromadziła dużą grupę „normalsów” z tradycyjnych rodzin, stając się ważnym wydarzeniem politycznym przed wyborami w 2027 roku.
Prawica z czasem przyjęła estetykę i ideologię marszu, podkreślając suwerenność rozumianą jako Polacy decydujący sami o wszystkim, antyniemiecką fobię i kult żołnierzy wyklętych. Taki klimat dominuje w dyskusji na Kanale Zero.
Przywódcy na marszu
Człowiekiem marszu jest Karol Nawrocki, który czuł się na nim jak u siebie. Jarosław Kaczyński, idący w tłumie, „grał na wyjeździe”, jak sam przyznał Onetowi, przez lata jego partia była na marszu elementem niepożądanym. Sławomir Mentzen sfotografował baner z przekreślonym Tuskiem i Kaczyńskim i hasłem „reset”.
Polityczne konsekwencje
Marsz zjednoczył na chwilę prawicę, która najbardziej jednoczy się sprzeciwem wobec Tuska. Premier wyjechał z Warszawy, wygłaszając koncyliacyjne przemówienie w Szczecinie, po eskalacji w sprawie Trybunału. Prezydent Nawrocki z kolei obsztorcował Andrzeja Domańskiego za deficyt budżetowy, łamiąc konwencję przemówienia z okazji Dnia Niepodległości.
Nawrocki wzywa wojsko i służby do pamiętania, że odpowiedzialne są tylko przed suwerenem, czyli narodem. Służby jednak odpowiedzialne są przed prawem, a nie tylko abstrakcyjnym suwerenem. To wyraźnie stwierdza konstytucja.
Walka o przywództwo
Różnica między marszami Tuska a Marszem Niepodległości jest taka, że Tusk organizował swoje marsze sam, potwierdzając swoją dominację na opozycji. Tymczasem niepodległościowy marsz jest inicjatywą oddolną, a prawica jest podzielona i nie ma wyraźnego lidera.
Karol Nawrocki, który dobrze czuje się w roli obsztorcowującego happenera, nie sprawdził się póki co jako polityk. Jeśli doprowadziłby do powstania jednej listy do Senatu, okazałby się strategiem. Pytanie jednak o interesy liderów prawicowych partii, którzy chcą odsunąć Tuska, ale nie są gotowi do partnerskiego podziału ról.
Tusk w 2023 roku walczył o władzę. W 2026 Kaczyński, Mentzen, Bosak, Braun i Morawiecki walczą o przywództwo na partyjnej prawicy. Jeśli tej batalii nie rozstrzygną, Tusk może w 2027 władzę utrzymać.