Przygrywka do wyborów [OPINIA]

11 listopada, mimo że jest dniem narodowym święta, stało się także polem intensywnej gry politycznej. Tomasz Terlikowski zauważył, że zarówno premier Donald Tusk, jak i prezydent Karol Nawrocki puszczali oko do swoich elektoratów i starali się je poszerzyć.

Dzień ten pokazał wyraźne przesunięcie na mapie politycznej. Konfederacja zyskała trwałe miejsce w mainstreamowym dyskursie, a marsz stworzony przez środowiska radykalne stał się jedynym powszechnym modelem świętowania niepodległości.

Z roku na rok marsz staje się coraz bardziej umiarkowany i centrowy, mimo że jego narracja pozostaje ostra. Organizatorzy ograniczają elementy budzące emocje, aby budować wrażenie akcji dla wszystkich.

Konfederacja w mainstreamie

Dawniej liberalna lewica i PiS próbowały stworzyć alternatywny model święta, ale nie udało im się to. Ostatecznie ostał się wielki marsz warszawski i jego mniejsze odnogi.

Terlikowski wskazuje na paradoks, że radykalny z początku marsz staje się coraz bardziej centrowy. Wynika to ze zmiany na scenie politycznej w prawo oraz z działań organizatorów, którzy zmieniają komunikację.

Po prawej stronie zaczyna się walka o to, kto narzuci wyborcom swoją narrację. Prawo i Sprawiedliwość nie ma już tu oczywistego zwycięzcy, ponieważ część PiS przyjęła styl Konfederacji, a ta próbuje odciąć się od Kaczyńskiego.

Prezydent i reset konstytucyjny

Sławomir Mentzen podczas marszu wskazał, że w kwestii Trybunału Konstytucyjnego obie strony mają swoje za uszami. Modelem wyjścia z tej sytuacji nie jest obrona konkretnych polityków, ale reset konstytucyjny.

Karol Nawrocki ma świadomość, że nie może posługiwać się wyłącznie narracją z Nowogrodzkiej. Jeśli ma pozostać u władzy na kolejną kadencję, musi wyraźnie obsługiwać polityczne emocje wyborców prawicy.

Entuzjazm wywołany przez Nawrockiego na marszu wskazuje, że jest on istotnym graczem w walce o przywództwo w prawicy. Kalendarz jednak nie sprzyja mu, jeśli chce walczyć o przywództwo po Kaczyńskim.

Premier i pułapka wyborcza

Donald Tusk wykorzystał okazję do próby nowego ustawienia sceny politycznej. Zaproszenie do domu na rozmowę przy kuchennym stole było sprytną grą, a nie wyciągnięciem ręki.

Premier chce pokazać Nawrockiego jako tego, który nie chce rozmów, a jednocześnie prowokuje współpracowników do złośliwych odpowiedzi. Żelazny elektorat jest zachwycony szczerością Tuska, a wyborcy środka widzą przyjazny gest.

Tusk rozpoczyna „politykę miłości”, z której był znany. Jeśli ta narracja się powiedzie, za fiasko dialogu mogą obarczyć prezydenta, a złośliwości współpracowników uznać za wyraz złej woli.

Wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz został wygwizdany podczas obchodów. To było skandaliczne i z perspektywy prawicy niemądre, ponieważ bez PSL lub Korony Braun rząd nie ma szans.

Ryzyko dla prawicy

Interes prawicy wymaga szanowania ludowców, którzy są im bliżsi ideowo i mogą być jedynym ratunkiem dla rządu. Jeśli zamiast tego atakuje się ich lidera, de facto wpycha się ich w ramiona KO.

Błąd, za który prawica może zapłacić, to ignorowanie rosnącej siły PSL. Sondaże są jasne – bez ludowców rząd nie ma szans na powstanie, a atak na Kosiniaka-Kamysza może być kluczowym momentem w tej walce.