Norweski moduł uzbrojenia dla K2PL, czyli jak polska zbrojeniówka przegrała ważny kontrakt

Decyzja o wyborze norweskiego systemu uzbrojenia dla czołgów K2PL zapadła po nieudanych próbach polskiego modułu ZSMU A3B. Wyniki testów, do których dotarł portal WNP, były fatalne – na dystansie 500 m osiągnięto jedynie 26,7 proc. trafień, podczas gdy wymagano ponad 90 proc. Na 1000 m wynik wyniósł 10 proc. (wymagane ponad 70 proc.), a na 1500 m nie odnotowano żadnego trafienia przy wymaganych ponad 50 proc.

Wartość kontraktu z Kongsbergiem to około 700 mln koron norweskich, czyli blisko 280 mln zł. Umowa obejmuje dostawę około 120 modułów Protector RS4 oraz budowanych na ich podwoziu wozów zabezpieczenia technicznego i czołgów saperskich. Dostawy mają rozpocząć się wiosną 2027 roku.

Testowano A3B, oferowano A3K

Kluczowy w całej sprawie jest fakt, że testom poddano starszy model ZSMU A3B zamontowany na kołowym pojeździe Waran. Tymczasem do czołgu K2PL Tarnów proponował dopiero opracowywany model A3K. Ta rozbieżność stała się główną osią krytyki decyzji wojska.

Według WNP, jeszcze w listopadzie 2025 r. PGZ zapewniała, że Tarnów ma gotowy moduł A3K spełniający wszystkie wymagania. Na spotkaniu w grudniu jednak przedstawiciele firmy mieli przyznać, że A3K jeszcze nie istnieje i powstanie na bazie starszego A3B. Nowe rozwiązania miały stanowić 48 proc. podsystemów A3K.

Harmonogram i ryzyko

Andrzej Kiński, redaktor naczelny 'Wojsko i Technika', zwraca uwagę, że A3K jest de facto nową konstrukcją, choć w znacznym stopniu bazującą na seryjnym A3B. Jej opracowanie mogło wymagać kilkunastu miesięcy, podczas gdy Kongsberg miał już gotowy produkt.

Według WNP, Hyundai Rotem już jesienią 2025 r. ostrzegał, że przesunięcie wyboru dostawcy poza październik zagrozi harmonogramowi dostaw K2PL. Wojsko miało rekomendować norweskie rozwiązanie jesienią 2025 r., jeszcze przed grudniowym spotkaniem, na którym producent przyznał, że oferowanego A3K nie ma.

Agencja Uzbrojenia rekomenduje dalsze zakupy K2PL z RS4 do czasu, aż A3K zostanie dopracowany i pomyślnie przejdzie badania. Nie gwarantuje to jednak przyszłego zamówienia, gdyż wojsko może uznać unifikację posiadanego uzbrojenia za ważniejszą od wprowadzenia krajowego odpowiednika.