Odkryli je w szczątkach dinozaura. Takich dowodów nie było „nigdy wcześniej”
Naukowcy z Uniwersytetu Curtin w Perth odkryli najstarsze znane czerwone krwinki dinozaura sprzed 115 milionów lat.
Szczątki teropoda z gatunku Aratasaurus museunacionali odnaleziono w 2008 roku w kopalni gipsu w stanie Ceará w północno-wschodniej Brazylii. Analizie poddano kości prawej tylnej kończyny, w tym udową i piszczelową badanego osobnika, który w chwili śmierci miał około czterech lat i mierzył około 3,1 metra długości.
Wewnątrz kanałów naczyniowych kości naukowcy zidentyfikowali mikroskopijne struktury o kształcie charakterystycznym dla skamieniałych czerwonych krwinek (erytrocytów). Dalsze analizy wykazały obecność śladów zmineralizowanego hemu, zawierającego żelazo połączone z hemoglobiną.
Nie znaleźliśmy fiolki z krwią dinozaura. To, co widzimy, to mineralne i cząsteczkowe echo dawnej biologii, co z naukowego punktu widzenia jest znacznie ciekawsze.
Komórki obecne w płynach ustrojowych ulegają błyskawicznemu rozkładowi i niezmiernie rzadko zachowują się w zapisie kopalnym. Podczas gdy skamieniałości kości i zębów pozwalają odtworzyć anatomię zwierzęcia, zachowane ślady komórkowe dostarczają unikalnych danych o jego metabolizmie.
Badacze zastrzegają jednak, by nie mylić przetrwania mikrostruktur z możliwością pozyskania DNA dinozaura. DNA i inne duże biomolekuły mają zupełnie inną charakterystykę zachowania niż małe cząsteczki i chemicznie przekształcone pozostałości molekularne.
DNA i inne duże, bogate w informacje biomolekuły mają zupełnie inną charakterystykę zachowania niż małe cząsteczki i chemicznie przekształcone pozostałości molekularne. Przetrwanie morfologii przypominającej komórki i sygnałów chemicznych związanych z hemem nie oznacza, że przetrwało DNA, które pierwotnie znajdowało się wewnątrz komórek.
Odkrycie dowodzi jednak, że informacje biologiczne mogą być zachowane w szczątkach znacznie dłużej, niż dotychczas zakładano. Tym, co nadaje nowym badaniom szczególnej wagi, jest spójność zgromadzonych dowodów: jednoczesna obecność struktur przypominających krwinki, ich mineralizacja, lokalizacja w układzie naczyniowym oraz potwierdzone chemicznie ślady hemu.
To, co uważamy za wyjątkowe w tym badaniu, to siła połączonych dowodów: liczne struktury przypominające krwinki czerwone in situ wewnątrz kości dinozaura, ich mineralizacja, ich lokalizacja w układzie naczyniowym oraz powiązane dowody chemiczne in situ odnoszące się do hemu. Według naszej najlepszej wiedzy takie połączenie nie zostało nigdy wcześniej wykazane w skamieniałości dinozaura w ten sposób.
Zdaniem autorki badań odkrycie stanowi zachętę dla paleontologów na całym świecie do dalszego testowania granic przetrwania cząsteczek w skamieniałościach zamiast zakładania z góry, że informacje biologiczne zanikają po określonym czasie.
Powiązane
