Rozliczenie kosztów transakcyjnych nadal może budzić kontrowersje
Przy zakupie nieruchomości komercyjnych podatnicy często błędnie kapitalizują wszystkie koszty do wartości początkowej, podczas część powinna być rozpoznawana bezpośrednio w kosztach podatkowych.
Praktyka interpretacyjna pokazuje, że część wydatków – zwłaszcza na doradztwo prawne, podatkowe, finansowe czy due diligence – powinna być rozpoznawana bezpośrednio w kosztach podatkowych, a nie kapitalizowana. Taka praktyka jest powszechna, ale nie zawsze zgodna z przepisami.
Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: które wydatki pozostają w bezpośrednim związku z nabyciem środka trwałego? Kluczowe jest tu zrozumienie, że katalog kosztów wskazany w ustawie ma charakter otwarty.
Otwarty katalog kosztów
Art. 16g ust. 3 ustawy o CIT stanowi, że cena nabycia środka trwałego obejmuje kwotę należną sprzedającemu powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania.
W szczególności wymienia koszty transportu, załadunku, ubezpieczenia, montażu, opłaty notarialne, skarbowe czy odsetki i prowizje. Nie oznacza to jednak, że każdy wydatek poniesiony przy okazji transakcji automatycznie staje się elementem wartości początkowej.
